İnsanlar çox vaxt səs-küydən şikayət edirlər. Şəhərlərin bitməyən gurultusundan, telefon bildirişlərindən, insanların fasiləsiz danışığından yorulduqlarını deyirlər. Onlara elə gəlir ki, rahatlıq yalnız səssizlikdə tapıla bilər. Lakin maraqlıdır ki, insan həqiqi səssizliklə qarşılaşanda çox vaxt özünü gözlədiyi qədər rahat hiss etmir.
Bunun səbəbi səssizliyin sadəcə səslərin yoxluğu olmamasıdır. Səssizlik insanı özü ilə baş-başa qoyur. Gündəlik həyatımız müxtəlif səslər və məşğuliyyətlərlə doludur. Musiqilər, videolar, söhbətlər, işlər və sosial şəbəkələr diqqətimizi daim başqa istiqamətlərə yönəldir. Nəticədə öz düşüncələrimizlə uzun müddət tək qalmırıq.
Ancaq bütün bunlar yoxa çıxdıqda insanın iç dünyası danışmağa başlayır. Uzun müddət üzləşmək istəmədiyi xatirələr, cavabını tapmadığı suallar və içində gizlətdiyi narahatlıqlar səssizlikdə daha aydın görünür. İnsan birdən-birə özü ilə üz-üzə qalır. Bəzən bu qarşılaşma xoş olur, bəzən isə narahatedici.
Məhz buna görə bəzi insanlar tək qalmaqdan çəkinirlər. Onlar ətraflarında daim bir səsin, bir məşğuliyyətin olmasını istəyirlər. Çünki səssizlik insanın başqalarından gizlədə bildiyi şeyləri özündən gizlətməsinə imkan vermir. O, insanın içində olanları olduğu kimi ortaya çıxarır.
Əslində səssizlik qorxulu deyil. Qorxulu olan, onun bizə göstərə biləcəyi həqiqətlərdir. İnsan bəzən dünyadan deyil, öz düşüncələrindən qaçır. O, başqalarının səsini dinləməyə alışıb, lakin öz vicdanının və daxili səsinin dediklərini eşitmək həmişə asan olmur.
Bəlkə də buna görə eyni səssizlik bir insana rahatlıq, digərinə isə narahatlıq gətirir. Çünki səssizlik hər kəsə fərqli bir şey göstərir. O, sadəcə insanın içində nə varsa, onu daha aydın eşitdirir. Buna görə də səssizlik bəzən ən böyük sığınacaq, bəzən isə insanın özündən qaça bilmədiyi bir güzgü olur.
Onur Cəbrayılov
NDU-nun Jurnalistika ixtisası üzrə I kurs tələbəsi
