Bəzən bir cümlə bütün bir taleyin ağırlığını daşıyır. “Ana, mən qayıdacağam…” — bu söz deyildiyi an sadə bir vida kimi səslənir, amma zaman keçdikcə onun içində gizlənən mənalar ağırlaşır.
Hər müharibə təkcə cəbhədə yox, evlərin içində də davam edir. Bir tərəfdə səngərdə səssiz irəliləyiş, digər tərəfdə isə hər telefon zənginə sığmayan narahatlıq… Analar qapıya baxır, atalar xəbər gözləyir, evlər isə sükutla danışmağa başlayır.
44 günlük Vətən müharibəsi bir xalqın yaddaşında həm qürur, həm də ağrı kimi qaldı. Torpaqlar geri alındı, şəhərlər azad edildi, tarix yenidən yazıldı. Amma bu tarix yalnız qələbə sətirlərindən ibarət deyil — yarımçıq qalan ömürlər də onun içindədir.
Onlardan biri də Rəhimli Baxış İlqar oğludur…
Rəhimli Baxış İlqar oğlu 1996-cı il fevralın 19-da Bərdə rayonunun Bala Qacar kəndində dünyaya gəlmişdi. Onun uşaqlığı kəndin sakit ritmi ilə, sadə insanların zəhməti və təbiətin sükutu arasında keçmişdi. İlk təhsilini Qullar kənd məktəbində alsa da, sonradan Bərdə şəhərində yerləşən Akademik Zərifə Əliyeva adına məktəb-liseydə oxumuş, 2013-cü ildə oranı bitirmişdi.
Elmə marağı onu sərhədlərdən kənara aparmışdı. Türkiyənin Kastamonu Universitetində İqtisadi və İdari Bilimlər fakültəsini 2019-cu ildə tamamlayaraq Vətənə qayıtmışdı. Bu qayıdış onun həyatında yeni bir mərhələnin başlanğıcı oldu — mülki həyatın sakitliyindən hərbi xidmətin sərt reallığına keçid.
Hərbi xidmətini başa vurduqdan sonra o, seçim qarşısında idi. Amma bu seçim tərəddüdsüz idi. 2020-ci ilin payızında başlayan Vətən müharibəsinə könüllü qatıldı. Onu bu qərara aparan təkcə vəzifə hissi deyildi — içində illərlə formalaşmış bir mənəvi borc vardı.
O, dayısının qisasını almaq istəyirdi. Birinci Qarabağ müharibəsində, 1992-ci ildə şəhid olmuş Ədalət Ədilovun yarımçıq qalan ömrü Baxış üçün həm xatirə, həm də məsuliyyət idi. Döyüşə yola düşərkən dediyi sözlər bunu açıq göstərirdi: o, sadəcə vuruşmağa yox, bir yaddaşı tamamlamağa gedirdi.
Baxış evə son dəfə baxarkən anasının gözlərində qorxunu hiss etmişdi. O isə bu baxışın ağırlığını azaltmaq üçün sadə bir cümlə demişdi:
— Ana, mən qayıdacağam.
Amma müharibə cümlələri tamamlamır… onları yarımçıq qoyur.
Cəbhə bölgəsində o, artilleriya üzrə peşəkar döyüşçü kimi fərqlənmişdi. Dəqiq zərbələri və soyuqqanlılığı ilə seçilir, düşmən texnikasının sıradan çıxarılmasında mühüm rol oynayırdı.
Döyüş yolu onu Füzulidən Şuşaya qədər aparmışdı. Qarabağın ürəyinə gedən bu yol həm zəfərə doğru idi, həm də taleyin son dayanacağına. 2020-ci il noyabrın 9-da, müharibənin bitməsinə çox az qalmış, Şuşa uğrunda gedən ağır döyüşlərdə Baxış şəhid oldu.
Onun “qayıdacağam” sözü evə çatmadı. Amma adı, yaddaşlarda tamamlandı. Çünki Baxış müharibəyə bir insan kimi getdi, amma tarixdən bir sima kimi qayıtdı.
Jurnalistika II kurs tələbəsi
