ILAHƏ ALLAHVERDİYEVA yazır
Bəzən bir insanın ömrü uzun cümlələrə sığmır. Onun haqqında danışmaq üçün tarix kitablarının gurultulu səhifələrinə ehtiyac qalmır. Çünki bəzi talelər səssizliyində daha çox danışır, sadəliyində daha dərin iz buraxır. Rahib Əzim oğlu Sadıqov da məhz belə talelərdən biri kimi yadda qalır — sakit, zəhmətkeş, içində böyük bir dünya daşıyan bir gənc.
Onun həyatı ailə ocağında formalaşan zəhmət sevgisi ilə yoğrulmuşdu. Elektrik və məişət cihazlarının incə mexanizmlərinə bələd olmaq sanki onların evində bir ənənə idi. Rahib bu ənənəni sadəcə davam etdirmədi, ona öz marağını, öz nəfəsini qatdı. Atasından, böyük qardaşından öyrəndiklərini diqqətlə mənimsədi, zaman keçdikcə o biliklər onun barmaqlarında ustalığa çevrildi. Qohum-qonşunun təmir üçün gətirdiyi cihazlar onun əlində yenidən canlanırdı. Bu sadə səhnələrdə bir gəncin həyata necə bağlandığı, necə faydalı olmağa çalışdığı açıq görünürdü.
Qarabağlar kəndindəki məktəb illəri də bu səssiz zəhmətin davamı kimi yadda qaldı. 1993-cü ildə orta məktəbi bitirən Rahib üçün həyat artıq yeni mərhələyə qədəm qoyurdu. Ordu sıralarında ona etibar edilən rabitə xidməti təsadüfi seçim sayılmazdı. Bu sahədəki bacarığı, məsuliyyət hissi və diqqəti komandirlərinin də diqqətindən yayınmadı. Hər kəsin hörmətlə yanaşdığı, nümunə kimi göstərdiyi bir əsgər obrazı formalaşmışdı.
Rahibin iç dünyasında başqa bir həyat da böyüyürdü. Gələcək planları, qurmaq istədiyi ailə, ana ocağına gətirmək istədiyi sevinc… 1995-ci ilin payızı yaxınlaşdıqca bu arzular daha da aydın şəkil alırdı. Kənddəki payız toylarının səsi, həyətin içində qurulan süfrələr, sevincli baxışlar onun düşüncələrində yer edirdi. Vətən qarşısındakı borcunu başa vurduqdan sonra evinə qayıdıb həyatını qurmaq istəyirdi. Bu arzular sadə idi, təmtəraqsız idi, lakin səmimiyyəti ilə insanın ürəyinə toxunan arzular idi.
Hər şey bir anın içində dəyişdi. Xidmət zamanı baş verən elektrik qəzası Rahibin həyat yolunu yarıda saxladı. Bu, bir gəncin planlarının, ümidlərinin qəfil susması demək idi. On doqquz yaşlı bir ömrün son nöqtəsi qoyulduğu an əslində yüzlərlə insanın yaddaşında yeni bir başlanğıc yarandı — xatirə, kədər, qürur və susqun bir hörmət başlanğıcı.
Qarabağlar kəndində onunla vidalaşan insanlar sadəcə bir əsgəri torpağa tapşırmırdı. Onlar yarımçıq qalan bir ömrü, həyata bağlı bir gəncin arzularını, ailəsinin ümidlərini torpağa əmanət edirdi. Hər baxışda, hər səssiz göz yaşında bir sual gizlənirdi: bu qədər sakit və faydalı bir həyat niyə bu qədər tez tamamlandı?
Rahib Sadıqovun hekayəsi böyük sözlər tələb etmir. Onun həyatına baxdıqca insan bir həqiqəti daha aydın anlayır. Qəhrəmanlıq bəzən səngərdə, bəzən də gündəlik zəhmətin içində formalaşır. O, sadə yaşadı, səssiz iz buraxdı, amma bu iz zaman keçdikcə silinən izlərdən sayılmaz.
Bu gün onun adı çəkiləndə yaddaşlarda bir gəncin işıqlı siması canlanır. Həyata bağlı baxışları, ailəsinə olan sevgisi, gördüyü işə verdiyi dəyər xatırlanır. Və insan anlayır ki, bəzi ömürlər uzunluğu ilə yox, içində daşıdığı mənayla ölçülür.
Ruhu şad olsun.
