Siyasi polemika mədəniyyət çərçivəsində aparıldıqda cəmiyyət qazanır. Əks halda isə itirən tərəf bütövlükdə millət olur.
Son illər Amerikada yaşayan bəzi şəxslərin cənab Prezident İlham Əliyevə qarşı sərt və bəzən də nalayiq formada çıxış etməsi ictimai müzakirələrin mövzusuna çevrilib. Tənqid hər bir demokratik cəmiyyətin ayrılmaz hissəsidir. Fikir plüralizmi, alternativ baxışlar və açıq debat siyasi mədəniyyətin göstəricisidir. Lakin tənqidlə təhqir, fikir azadlığı ilə məsuliyyətsiz davranış arasında incə, amma mühüm bir xətt var.
Xaricdə yaşayıb, Azərbaycan reallıqlarından uzaq düşərək emosional və təhqiramiz ritorika seçən bəzi şəxslər, əslində, sağlam müzakirəyə yox, qarşıdurmaya xidmət etmiş olurlar. Sosial şəbəkələrdə və müxtəlif platformalarda dövlət başçısına qarşı etik çərçivəni aşan ifadələr işlətmək nə siyasi mədəniyyətə, nə də milli həmrəyliyə töhfə verir. Əksinə, bu cür davranışlar cəmiyyət daxilində süni gərginlik yaratmağa yönəlir.
Unutmaq olmaz ki, Prezident təkcə bir siyasi fiqur deyil, həm də dövlət institutunun simvoludur. Dövlət başçısına qarşı səsləndirilən fikirlər, istər-istəməz, ölkənin beynəlxalq imicinə də təsir göstərir. Tənqid konstruktiv olduqda inkişaf üçün stimul yaradır. Amma təhqir və aşağılama dili seçildikdə, bu artıq şəxsi ambisiyaların və emosional reaksiyaların təzahürünə çevrilir.
Amerikada fəaliyyət göstərən bəzi radikal qrupların çağırışlarında da bəzən bu məsuliyyətsiz ton hiss olunur. Onlar fərqli düşünən insanlara qarşı da aqressiv münasibət sərgiləyərək, cəmiyyətdə “ya bizimləsən, ya da bizə qarşı” kimi təhlükəli yanaşmanı təşviq edirlər. Halbuki milli maraqlar mövzusunda fərqli baxışlar ola bilər, amma ortaq dəyər – dövlətçilik prinsipi – hər kəs üçün əsas olmalıdır.
Bu gün Azərbaycan cəmiyyəti informasiya baxımından açıqdır. Xaricdə səslənən hər fikir ölkə daxilində də eşidilir. Ona görə də hər kəs, xüsusilə ictimai platformalarda çıxış edən şəxslər sözün məsuliyyətini dərk etməlidir. Tənqid etmək hüquqdur, amma bu hüquq etik çərçivədə və faktlara əsaslanaraq istifadə olunmalıdır.
Nəticə etibarilə, siyasi baxışından asılı olmayaraq, hər bir vətəndaşın üzərinə düşən əsas vəzifə milli maraqları şəxsi narazılıqlardan üstün tutmaqdır. Xaricdə yaşayan azərbaycanlıların da məsuliyyəti ikiqatdır: həm yaşadıqları ölkədə ölkəmizi layiqincə təmsil etmək, həm də fikir ifadə edərkən milli həmrəyliyi zədələməmək.
Siyasi polemika mədəniyyət çərçivəsində aparıldıqda cəmiyyət qazanır. Əks halda isə itirən tərəf bütövlükdə millət olur.
