Həyata qədəm qoyduğumuz andan nələrsə etməyə, çalışmağa və öyrənməyə başlayırıq. Öyrəndikcə, çalışdıqca nə qədər dəyişdiyimizi və dəyişə biləcəyimizi görürük. Hər birimiz bu yolda fərqli çətinlikləri, düşüncələri ilə irəliləyir. İrəliləyərək həyat pillələrini keçirik. Son pilləmizə gəlib çatanda arxamıza baxıb nələrisə bacardığımızı və bacara bilmədiyimizi görürük. Artıq peşmançılığın, kədərin bu pillədə keçməz olduğunu, mənasız olduğunu görürük. Kimisi bacara bildikləri üçün sevinərkən, kimisi də etmək istədiklərini, bacara bilmədiyi xəyallarını, əməllərini göz önünə gətirir.
Mən həyatı böyük çiçək bağçasına bənzədirəm. Bu bağçada fərqli-fərqli çiçəklər açır. Bu çiçəklər həyata başlanğıc qoyan insanlardır. Güləri ilə bağçanı bəzəyir, hər biri xoş ətirlər saçır. Günü-gündən bağçaya rəng qatırlar. Lakin hər bir şeyin sonu olduğu kimi, çiçəklərin də bir sonu var. Həyatın sərt küləkləri bu zərif çiçəkləri incitdir, taqətdən salır.
Güclü çiçəklər həyatda mübarizələrini aparırlar. Əzmli, mübariz olanlar özlərinə bağçada müəyyən bir məqam tuta bilirlər. İradəsiz olanlar isə küləyin sərt baxışlarına məğlub olurlar. Çiçəklərin də əldə etmək istədiyi xəyalları, arzuları olur. Bəzisinin bu sevdiyi birini, bəzisinin isə həyata keçirmək istədiyi arzusu olur.
Həyat qarşımıza çox çətinliklər çıxara bilər. Bu yolda bəzən büdrəyər, bəzən isə ayağa qalxmaq üçün özümüzdə güc axtararıq. Qarşılaşdığımız hər bir maneə bizi ya daha güclü edir, ya da ruhumuzda dərin izlər buraxır. Lakin heç bir çətinlik əbədi deyil. Ən uzun gecənin belə bir səhəri olduğu kimi, ən ağır günlərin də bir sonu vardır.
Bağçadakı çiçəklər də müxtəlif fəsillər yaşayır. Yazda açan güllər payızın gəlişi ilə solur, amma onların toxumları torpaqda qalaraq yeni həyatın başlanğıcına çevrilir. İnsan ömrü də buna bənzəyir. Hər bir insan yaşadığı xatirələr, gördüyü işlər və qoyduğu izlərlə həyat bağçasında öz yerini tutur. Kiminin ömrü uzun, kimininki qısa olsa da, əsas olan nə qədər yaşamaq deyil, yaşadığı müddətdə nə qədər fayda verməkdir.
Solan çiçəklərə baxanda onların gözəlliyinin sona çatdığını düşünürük. Halbuki onlar sadəcə təbiətin qanununa tabe olurlar. İnsan da həyatının müəyyən dövründə gücünü itirə, arzularının bir qismini həyata keçirə bilməyə bilər. Amma bu, onun dəyərini azaltmır. Əksinə, yaşadığı təcrübələr onu daha müdrik və həyata daha fərqli baxan bir insana çevirir.
Hər bir solmuş çiçək vaxtilə bağçaya rəng qatan, ətrini ətrafa yayan bir gözəllik olub. İnsan da arxasında qoyduğu xeyirxah əməllər, sevgisi və xoş xatirələri ilə yadda qalır. Günlərin birində hər birimiz bu bağçadan ayrılacağıq. Lakin necə yaşadığımız, insanlara nə bəxş etdiyimiz və hansı izləri qoyduğumuz heç vaxt unudulmayacaq.
Unutmayaq ki, həyat bağçasında heç bir çiçək əbədi açıq qalmır. Solmaq həyatın sonu deyil, təbiətin ayrılmaz bir hissəsidir. Əsas olan çiçəklədiyimiz müddətdə ətrafımıza gözəllik, sevgi və ümid bəxş etməkdir. Çünki zaman keçəcək, ləçəklər töküləcək, amma gözəl əməllərin ətri insanların qəlbində həmişə yaşayacaq.
Həyat bizə öyrədir ki, insan da bir çiçək kimidir: qayğı ilə böyüyür, sevgi ilə çiçəklənir, zamanla solur. Lakin onun əsl dəyəri ömrünün uzunluğu ilə deyil, toxunduğu qəlblərdə buraxdığı gözəl izlərlə ölçülür.
Səma NəcəfliJurnalistika ixtisası üzrə IV kurs tələbəsi
