Məhərrəm TAĞIZADƏ
Uzaqlıq – bir məsafə deyilmiş. Bəzən səssiz-sədasız bir şəhərdə elə güclü bir səs ucalır ki, dünyanın hər tərəfinə yayılır. Bəzən coğrafi sərhədlərin içində, ruhun sərhədsizliyini sübut edən bir ocaq alışır. Naxçıvan Dövlət Universiteti – adı sakit, özü gur bir universitet...
Deyirlər, Naxçıvan bağlı diyardır. Amma heç kim görmək istəmir ki, bağlı diyarlardan da yollar açılar – göylərə, qitələrə, ürəklərə…
Bu gün o auditoriyalarda bir tək Naxçıvanlı gənclər yox, Kamerundan gəlmiş Musa, Pakistanlı Amina, Tacikistandan gəlmiş Zəhir, Seneqallı Fatima da əyləşir. Onlar buraya sadəcə diplom almağa gəlməyib. Onlar səssiz çağırışı eşidib gəliblər – “Gəlin, burada bir yurd var, bir ümid var” çağırışını.
Bəzən bir salam, bir vətən qədər isti olur...
Kampusun həyətində qarşına çıxan bir qara dərili tələbənin Azərbaycan dilində “Salam, necəsiz?” deməsi insanda qəribə bir kövrəklik yaradır. Bir insan necə bu qədər uzaqdan gəlib, bu torpağı bu qədər tez sevə bilər? Axı o, bu dağları tanımır, bu küçələrdə böyüməyib. Amma bu gün o, “mən buradayam” deyirsə – bu, artıq təkcə təhsil deyil, tənhalığın tərki, mənsubiyyətin başlanğıcıdır.
Ən gözəli də odur ki, bu tələbələr burada əcnəbi yox, “bizimkilər” olurlar. Çünki NDU-da ürəklər milliyyət tanımır. Burada adlar fərqli olsa da, arzular eynidir – öyrənmək, yüksəlmək, faydalı olmaq.
Erasmusla gedən tələbə, vətənə qayıdan aydın
Bu universitetin pəncərələrindən yalnız Araz görünmür – oradan Berlin, Praqa, Varşava, İstanbul da görünür. Erasmus+ layihələri ilə Avropaya yollanan tələbələr qayıdarkən çamadanlarında yalnız kitab gətirmirlər. Onlar fikirlərini dəyişdirirlər, perspektivlərini genişləndirirlər, və ən əsası – NDU-ya bir dünya baxışı gətirirlər.
Çünki bu universitet artıq yerli bir elm məkanı yox, beynəlxalq bir düşüncə laboratoriyasıdır. Bəziləri hələ də “region universiteti” deyib kiçiltməyə çalışsa da, bu ocaq yüksəklərdən danışır.
Ana qucağı kimi isti auditoriyalar
Bu şəhərdə soyuq qışlar olur, bəzən şaxtalar əlləri üşüdür. Amma NDU-nun auditoriyaları elə istilik yayır ki, ən uzaqdan gələn qəlblər belə donmur. Müəllimlərin baxışlarında ata nəvazişi, tələbə yoldaşlarının gülüşündə qardaşlıq gizlidir.
Burada öyrənilənlər təkcə fənlər deyil. Burada insanlar bir-birinə qaynayır, millətlər dostlaşır, mədəniyyətlər qardaşlaşır.
Bir gün Fatima da yazacaq...
Bəlkə bir gün Seneqallı Fatima öz ölkəsinə qayıdacaq və orada Naxçıvandan danışacaq:
“Orada günlər qısa idi, amma sıxılmağa vaxt yox idi. Orada çaylar soyuq, amma ürəklər isti idi. Orada mən qonaq deyildim, orada mən evdə idim...”
Bax, bu cümlə üçün yaşayır bu universitet.
Uzaqda, amma ümidə yaxın...
NDU – təpələrin qoynunda, səssiz çayların yanındadır. Amma onun səsi dünyanın universitetlərini oyadır. O, bir kampus deyil – bir çağırışdır. Deyir: “Gəlin! Elm üçün, sülh üçün, birlik üçün gəl!”
Və biz bilirik – bu universitet hələ çox yol gedəcək. Hələ çox Fatima, çox Musa, çox Amina, çox Zəhir buradan keçəcək. Və onların hər biri Naxçıvanı öz daşıdığı ölkəyə aparacaq.
Uzaqda bir universitet var...
Və o, yaxın gələcək üçün işıq saçır.
Deyirlər, Naxçıvan bağlı diyardır. Amma heç kim görmək istəmir ki, bağlı diyarlardan da yollar açılar – göylərə, qitələrə, ürəklərə…
Bu gün o auditoriyalarda bir tək Naxçıvanlı gənclər yox, Kamerundan gəlmiş Musa, Pakistanlı Amina, Tacikistandan gəlmiş Zəhir, Seneqallı Fatima da əyləşir. Onlar buraya sadəcə diplom almağa gəlməyib. Onlar səssiz çağırışı eşidib gəliblər – “Gəlin, burada bir yurd var, bir ümid var” çağırışını.
Bəzən bir salam, bir vətən qədər isti olur...
Kampusun həyətində qarşına çıxan bir qara dərili tələbənin Azərbaycan dilində “Salam, necəsiz?” deməsi insanda qəribə bir kövrəklik yaradır. Bir insan necə bu qədər uzaqdan gəlib, bu torpağı bu qədər tez sevə bilər? Axı o, bu dağları tanımır, bu küçələrdə böyüməyib. Amma bu gün o, “mən buradayam” deyirsə – bu, artıq təkcə təhsil deyil, tənhalığın tərki, mənsubiyyətin başlanğıcıdır.
Ən gözəli də odur ki, bu tələbələr burada əcnəbi yox, “bizimkilər” olurlar. Çünki NDU-da ürəklər milliyyət tanımır. Burada adlar fərqli olsa da, arzular eynidir – öyrənmək, yüksəlmək, faydalı olmaq.
Erasmusla gedən tələbə, vətənə qayıdan aydın
Bu universitetin pəncərələrindən yalnız Araz görünmür – oradan Berlin, Praqa, Varşava, İstanbul da görünür. Erasmus+ layihələri ilə Avropaya yollanan tələbələr qayıdarkən çamadanlarında yalnız kitab gətirmirlər. Onlar fikirlərini dəyişdirirlər, perspektivlərini genişləndirirlər, və ən əsası – NDU-ya bir dünya baxışı gətirirlər.
Çünki bu universitet artıq yerli bir elm məkanı yox, beynəlxalq bir düşüncə laboratoriyasıdır. Bəziləri hələ də “region universiteti” deyib kiçiltməyə çalışsa da, bu ocaq yüksəklərdən danışır.
Ana qucağı kimi isti auditoriyalar
Bu şəhərdə soyuq qışlar olur, bəzən şaxtalar əlləri üşüdür. Amma NDU-nun auditoriyaları elə istilik yayır ki, ən uzaqdan gələn qəlblər belə donmur. Müəllimlərin baxışlarında ata nəvazişi, tələbə yoldaşlarının gülüşündə qardaşlıq gizlidir.
Burada öyrənilənlər təkcə fənlər deyil. Burada insanlar bir-birinə qaynayır, millətlər dostlaşır, mədəniyyətlər qardaşlaşır.
Bir gün Fatima da yazacaq...
Bəlkə bir gün Seneqallı Fatima öz ölkəsinə qayıdacaq və orada Naxçıvandan danışacaq:
“Orada günlər qısa idi, amma sıxılmağa vaxt yox idi. Orada çaylar soyuq, amma ürəklər isti idi. Orada mən qonaq deyildim, orada mən evdə idim...”
Bax, bu cümlə üçün yaşayır bu universitet.
Uzaqda, amma ümidə yaxın...
NDU – təpələrin qoynunda, səssiz çayların yanındadır. Amma onun səsi dünyanın universitetlərini oyadır. O, bir kampus deyil – bir çağırışdır. Deyir: “Gəlin! Elm üçün, sülh üçün, birlik üçün gəl!”
Və biz bilirik – bu universitet hələ çox yol gedəcək. Hələ çox Fatima, çox Musa, çox Amina, çox Zəhir buradan keçəcək. Və onların hər biri Naxçıvanı öz daşıdığı ölkəyə aparacaq.
Uzaqda bir universitet var...
Və o, yaxın gələcək üçün işıq saçır.
