Onu xatırlamaq-dövlətçilik duyğumuzu XATIRLAMAQDIR
Mhərrəm TAĞIZADƏ
Bu gün Azərbaycan təqvimi sanki bir az yavaş çevirir öz səhifələrini. Hava belə bir başqa cür nəfəs alır, səs-küyün içində qəribə bir sükut dolaşır. Bu sükutun adı var: Heydər Əliyevin anım günü. Bu gün xalqın qəlbində nə acı var, nə də sevinc — bu gün qürurun, minnətdarlığın və dərin ehtiramın günüdür.
Heydər Əliyevin adı çəkilən kimi insanın içində bir ucalıq hissi oyanır. O ad sanki çiyinlərə görünməz bir güc qoyur, insanın qəlbinə bir sabitlik, bir müdriklik verir. Çünki bəzən bir insan özü-özlüyündə bir tarix olur, bəzən bir ad bir millətin yaddaşına çevrilir. Heydər Əliyev həmin ad, həmin tarix, həmin yaddaşdır.
O, Azərbaycanın ən mürəkkəb zamanlarına günəş kimi doğdu. Sanki taleyin fırtınalı səmasını yarıb ölkəyə işıq payladı. O günlərdə xalq bir nəfəs, bir ümid, bir yol gözləyirdi. O yolun adı Heydər Əliyev idi. O, gəldi və millətin taleyini yenidən yazdı — sözlə yox, əməli ilə, iradəsi ilə, qətiyyəti ilə.
Bəzən düşünürəm:
Bir dövlətin xilası üçün nə lazımdır?
Bir liderin cəsarəti?
Bir insanın müdrikliyi?
Yoxsa bir xalqın arxasında dayanacaq bir iradə?
Heydər Əliyevdə bu üçünün hamısı var idi.
Onun Azərbaycan üçün etdikləri bir sadə siyahı deyil — bir millətin ayağa qalxma manifestidir.
Əgər Azərbaycan o vaxtlar yaralı bir ürək idisə, o həmin ürəyi yenidən döyündürən nəfəs idi.
Əgər yurdumuz o günlər çətinlik içində boğulsaydı, o nəfəs o boğulmanı dayandıran qüvvə idi.
Əgər millət ümid axtarırdısa, o ümidin adı yenə Heydər Əliyev idi.
Bu gün Onu xatırlayanda insanın içində qəribə bir titrəyiş olur — elə bil nəsə çox dərinlərdən qalxır. Bu, sevgi deyil, sadəcə hörmət deyil… Bu hissin adı xalq yaddaşıdır.
Naxçıvan üçün isə Heydər Əliyev adı tamam başqa bir çəkidə səslənir. Bu torpaq Onun addım səsini tanıyıb, Onun dönməz iradəsini görüb, Onun xalqı üçün etdiyi fədakarlıqları ən yaxın hiss edən yerdir. Naxçıvanlılar bu adı təkcə eşitməklə yox, o adı yaşamaqla böyüyüb.
Bu torpağın dağları Onun duruşunu, çinarları Onun kölgəsini xatırlayır. Elə bil Naxçıvanın küləkləri belə içindən Onun səsini gətirir:
“Azərbaycan yaşamalıdır!”
Bu gün biz Onu anmırıq, əslində…
Biz Onu yenidən yaşayırıq.
Çünki Heydər Əliyevin adı vaxtın içinə yazılmayıb — xalqın ruhuna yazılıb. Ömür bitir, illər keçir, nəsillər dəyişir, amma bəzi adların ömrü bitmir. O adlar millətin damarına qarışır, qanına çevrilir.
Heydər Əliyev də elə belə bir addır — yaşayan, yaşadan, yol göstərən, sabaha aparan.
Onu xatırlamaq — sadəcə bir tarixi xatırlamaq deyil.
Onu xatırlamaq — özümüzü xatırlamaqdır.
Öz gücümüzü, öz iradəmizi, öz dövlətçilik duyğumuzu xatırlamaqdır.
Bu gün Azərbaycan küçələrində Onun qələmi ilə yazılmış sabitliyin nəfəsi var. Bu gün Naxçıvanın yollarında Onun zəhmətinin izi var. Bu gün ölkənin hər bir sakit axşamında Onun qoyduğu təməlin gücü duyulur.
Ruhu şad olsun, Ulu Öndər.
Sizin qurduğunuz dövlət bu gün daha möhkəm,
Sizin yandırdığınız işıq bu gün daha parlaqdır.
Və ən əsası —
Azərbaycan xalqının qəlbində Sizin adınız ulduz kimi yanır… və heç vaxt sönməyəcək.
Heydər Əliyevin adı çəkilən kimi insanın içində bir ucalıq hissi oyanır. O ad sanki çiyinlərə görünməz bir güc qoyur, insanın qəlbinə bir sabitlik, bir müdriklik verir. Çünki bəzən bir insan özü-özlüyündə bir tarix olur, bəzən bir ad bir millətin yaddaşına çevrilir. Heydər Əliyev həmin ad, həmin tarix, həmin yaddaşdır.
O, Azərbaycanın ən mürəkkəb zamanlarına günəş kimi doğdu. Sanki taleyin fırtınalı səmasını yarıb ölkəyə işıq payladı. O günlərdə xalq bir nəfəs, bir ümid, bir yol gözləyirdi. O yolun adı Heydər Əliyev idi. O, gəldi və millətin taleyini yenidən yazdı — sözlə yox, əməli ilə, iradəsi ilə, qətiyyəti ilə.
Bəzən düşünürəm:
Bir dövlətin xilası üçün nə lazımdır?
Bir liderin cəsarəti?
Bir insanın müdrikliyi?
Yoxsa bir xalqın arxasında dayanacaq bir iradə?
Heydər Əliyevdə bu üçünün hamısı var idi.
Onun Azərbaycan üçün etdikləri bir sadə siyahı deyil — bir millətin ayağa qalxma manifestidir.
Əgər Azərbaycan o vaxtlar yaralı bir ürək idisə, o həmin ürəyi yenidən döyündürən nəfəs idi.
Əgər yurdumuz o günlər çətinlik içində boğulsaydı, o nəfəs o boğulmanı dayandıran qüvvə idi.
Əgər millət ümid axtarırdısa, o ümidin adı yenə Heydər Əliyev idi.
Bu gün Onu xatırlayanda insanın içində qəribə bir titrəyiş olur — elə bil nəsə çox dərinlərdən qalxır. Bu, sevgi deyil, sadəcə hörmət deyil… Bu hissin adı xalq yaddaşıdır.
Naxçıvan üçün isə Heydər Əliyev adı tamam başqa bir çəkidə səslənir. Bu torpaq Onun addım səsini tanıyıb, Onun dönməz iradəsini görüb, Onun xalqı üçün etdiyi fədakarlıqları ən yaxın hiss edən yerdir. Naxçıvanlılar bu adı təkcə eşitməklə yox, o adı yaşamaqla böyüyüb.
Bu torpağın dağları Onun duruşunu, çinarları Onun kölgəsini xatırlayır. Elə bil Naxçıvanın küləkləri belə içindən Onun səsini gətirir:
“Azərbaycan yaşamalıdır!”
Bu gün biz Onu anmırıq, əslində…
Biz Onu yenidən yaşayırıq.
Çünki Heydər Əliyevin adı vaxtın içinə yazılmayıb — xalqın ruhuna yazılıb. Ömür bitir, illər keçir, nəsillər dəyişir, amma bəzi adların ömrü bitmir. O adlar millətin damarına qarışır, qanına çevrilir.
Heydər Əliyev də elə belə bir addır — yaşayan, yaşadan, yol göstərən, sabaha aparan.
Onu xatırlamaq — sadəcə bir tarixi xatırlamaq deyil.
Onu xatırlamaq — özümüzü xatırlamaqdır.
Öz gücümüzü, öz iradəmizi, öz dövlətçilik duyğumuzu xatırlamaqdır.
Bu gün Azərbaycan küçələrində Onun qələmi ilə yazılmış sabitliyin nəfəsi var. Bu gün Naxçıvanın yollarında Onun zəhmətinin izi var. Bu gün ölkənin hər bir sakit axşamında Onun qoyduğu təməlin gücü duyulur.
Ruhu şad olsun, Ulu Öndər.
Sizin qurduğunuz dövlət bu gün daha möhkəm,
Sizin yandırdığınız işıq bu gün daha parlaqdır.
Və ən əsası —
Azərbaycan xalqının qəlbində Sizin adınız ulduz kimi yanır… və heç vaxt sönməyəcək.