MƏNİM GERCƏK NAĞILIM...
Aləmzər SadiqqızıMƏNİM GERCƏK NAĞILIM...
Əlimə qələm aldım... Saatlarca donub
qaldım...görəsən ne yazım...?
Kimi yazır xan, bəy nəslindən olub. Kiminin ulu
babası şah oğlu şah Abbas olub...Bəs mən
kiməm?
Belə deyirlər , onda ki, Azəbaycan iki yerə
bölündü ...O zamandan qaç-haqaç, qov-haqov
başladı...Elə ki, hər kəs payını aldı qucağına...
bərk-bərk sıxdı bağrının başına... İmzalar atıldı,
çəpərlər çəkildi... Sadəcə sərhədlərə deyil ,neçə-neçə ürəklərə tikanlı məftillər əkildi...
Kiminin qoynunda analar haray çəkib ağladı ..
Kiminin qoynunda balalar analı- atalı yetim
qaldı...
Bax onda beş- altı yaşında Ələkbər adlı bir qara
baxt oğlan çaşıb o biri VƏTƏNİNDƏN bu biri VƏTƏNƏ
keçdi... Elə o zamandan Hüseyn adlı atasına
Sona adlı anasına Leyla, Sahab adlı bacılarına,
Həsən adlı qardaşına həsrət qaldı...Nə geri
dönməyə qoydular nə illərlə doğmalarını
aramağa qıydılar...Bu tərəfdə bir qarabaxt oğlan
böyüdü...Bir qarnı ac, bir qarnı tox... özgələr
sahib çıxdı ona... Böyüdü...Evləndi...üç oğlu
dünyaya gəldi. Amma dərd , həsret əlindən yaşı
otuzu kecmədi... Bir gün dözməyib doğmalarının
həsrətinə əli ürəyinin üstünde gözləri TƏBRİZƏ tərəf kecinib... İşə bir bax ...o tərəfdə gözləri
yollara dikilən doğmaların bu tərəfdəki itkilərinin
ölümünü belə bilməyib...Ondan üç oğul qaldı bu
VƏTƏNDƏ .. Ən kiçiyi mənim atam...
Qonşuda bir qız yaşarmış... Uşaqlığından
anasını itirən minbir acıyla böyüyən qız...
Bir gün dözməyib ögey anasının
sitəmlərinə...gəlib durub evlərinin qarşısından
axan coşub- daşan Arpacayın sahilində...Yumub
gözlərini... özünü dəli sulara atmaq
istəyib...Qonşuluqda yaşayan o kasıb
oğlan yəni mənim atam görüb o qızı tutub əllərindən evlərinə gətirib...Bir özgəsinin
paltarı, bir başqasının yaylığı ilə gəlin köçüb
anam... Mən də həmən evdə doğulmuşam...
Evimizi də öz əliylə qurub.. Qapısını
pəncərəsini də özü yonub...Beş körpə doğulub o.evdə...Uşaq böyüdə-böyüdə min bir zillətlə yuva qurublar özlərinə... Amma hamımız uşaq ikən
Ən kiçiyimiz bir yaşında...həm də Novruz
bayramında evdən gülə- gülə işe gedən atamı
vay- şivənlə çiyinlərdə gətirdilər... Yadımdadır... O gün qonşumuz
Çiçək xala yığıb bizi başına evlərinə
apardı...Qarşmıza süfrə açıb çörək qoydu...amma
baxıb- baxıb süfrəyə əllərimizi uzada bilmedik...
Qəhər boğazımızı eiə kəsdi...əllərimiz çörəyi
kəsmədi...Sonra hər axşam qısılıb bir birimize
axşamdan yatdiq...Daha hər axşam bizi
kürəyində gəzdirən ,öpüb əzizləyən atamız yoxdu...
Ömrünün otuz ikinci baharından beş
uşaqla yalnız qalan anam...Nə doğulduğu ili
bilir nə doğulduğu günü...Yaşı bilinməyən dərdi
üzündən oxunan anam. Deyəsən doğulduğu il
əzab ilidir doğulduğu gün talesizlik...oğul toyu
edəndə də ağlayıb, qız köçürəndə də ...Hər gün
bir il qocalan anam...menim yazıq anam...Yaşı
neçəyə çatıb bilmirik...Uşaqlıqdan dərdlə -
kədərlə qoşa böyüyən biz hələdə dərddən ,acıdan
ayrıla bilmirik...Biz beşimiz bir yerə yığılıb bizi
əzabla böyüdəni xoşbəxt edə bilmirik...
Yadımdadır...Bir müəllimiz vardı...Elə hey
bir " xarici ölke" haqqında danışardı...Sonra da
baxıb- baxıb üzümə " sənin gözlərin Anadolu
qızlarının gözlərinə bənzəyir"- deyərdi...və nədənsə
dərsimi bildim bilmədim jurnala beşləri düzərdi...
Aylar aylari , illər- illəri qovdu...Və bir gün
tarix təkrar olundu ...Yenə qaç-haqaç yenə qov-haqov ...Yenə VƏTƏNDƏ vətənsizlik..Yenə
həsrət yenə hüsran...Çox şey itirdik...
Qazandığımız da oldu." Xarici ölkə" deyilən yer
dönüb doğmamız oldu. Tikanlı məftillər
söküldü...əvəzində gömrüklər dikildi...çoxları
qovuşdu çoxdan bəri həsrət qaldıqlarına... Bizimsə nə
əslimizdən xəbər çıxdı , nə nəslimizdən...
Çünki çox kiçik olmuşdu babam...Yadında
qalan sadece doğmalarının adı olmuşdu..
Hə bir də deyirlər tərcümeyi- halımda evimi ,
ünvanımı yazmalıyam...Mənimsə filan adda filan
ünvanda evim yox...
Yaşadığım yer Azərbaycan, milliyetim- türk..
Yaşımda dərdlərimin sayından xeyli
az...Vəzifəm- ana adım...Soyadım - həyatdan
vaxtsız köçmüş atam... Təhsilim - kitabları
daha çox sevdiyimçün kitabxanaçı olmuşam...Uşaqlıqdan kitablara doğmalaşan mən həyata
yad olmuşam. Bütün kitabları oxuyub bitirdikden
sonra dönüb həyata baxmişam... Sən demə
kitablar basqa həyat bambaşqa imiş...Hobbim
məni həyatdan qoparan kitabların acığına
özüm yazan olmuşam...
Bax budur mənim tərcümeyi- halım və yaxud
gercək nağılım ... Nə bəy qızı olmuşam nə də
Şah oğlu şah Abbasın nəvəsi olmuşam. Mən
sadece Şərur rayonunun Aralıq adlı kəndində
doğulmuşam...
Vallah- billah baş açıb dərddən -ələmdən filan
tarixdə filankes kimi yaşamamışam...mən
əslində heç doğulmamışam da... Mən o zaman
doğulacam ki ,filan ayın filan gününde məni
əzizləyəcəklər ...Alıb çiyinlərinə filan yerdə, filan
ünvanda dəfn edəceklər...
Onda mənim eni - uzunu hər kəsə bəlli kiçik bir
yuvam olacaq..Üstündə isə mənim daş həsrətim
ucalacaq...və üstündə qəribə sözlər yazılacaq...Filan ilde
doğuldu , filan ildə vəfat etdi.. Aşağıda ise bir
misra yazilacaq...
"Fələyin yazdığını mən poza bilsəydim həmən,
Onu arzumla , məramımla yazardım təzədən."
Və hər kəs bu qızın bu rəqəmlərin arasındakı
məsafə qədər də yaşamadığını biləcək...
Göydən üç alma düşəcək...üçüdə eyni rəngdə
eyni bicimdə...
Biri həsrət dadacaq ,biri əzab...biri ayrılıq ...
Üçünüzədə qurban olum...Ey gözləri yollarda
qalan TƏBRİZİM... Ruhumun dolaşdığı
ANADOLUM...Birdə torpaqları kimi sinəsi bölük-
bölük ürəyindən qara qan sızan doğma
AZƏRBAYCANIM !!!
Burada bitdi mənim gerçək nağılım...
Əslində bu acı nağılı doğmalarımı tapmaq ümidi ilə yazdım...