İdrakın Qurğuşunla İmtahanı
İdrak Liseyində baş verən o məşum hadisə, sadəcə bir təhsil ocağının sükunətini pozan kriminal xəbər yox, bütöv bir cəmiyyətin mənəvi sütunlarının sarsılma fəryadıdır.
Sinif otağında əks-səda verən silah səsi, illərdir ruhlarda sükutla bəslənən qaranlığın, nəzarətsiz nifrətin və duyulmayan imdad çağırışlarının real həyatdakı acı təzahürüdür. Müəllim kürsüsünün hədəf taxtasına çevrildiyi bir mühitdə, gələcəyin memarı sayılan pedaqoqun qanı tökülürsə, bu, elmin və tərbiyənin zorakılıq qarşısında ağır yaralanması deməkdir. Şagirdin çantasında kitab əvəzinə ölüm saçan metalın yer alması, tərbiyə sistemimizdəki dərin qırılmaların, mənəvi dəyərlərin aşınmasının ən kəskin sübutudur. Biz gənclərə dünyanı fəth etməyin yollarını göstərərkən, öz qəlblərindəki qəzəbi necə cilovlayacaqlarını öyrətməyi unutmuşuq. Təbaşir tozunun barıt qoxusuna qarışdığı o otaq, hər birimiz üçün bir güzgüdür və biz o güzgüdə kollektiv laqeydliyimizin qanlı inikasını görürük. Təhlükəsizliyi yalnız dəmir qapılarda, metal axtaran cihazlarda və mühafizəçilərdə axtarmaq köklü bir xətadır. Əsl sipər uşağın qəlbində, müəllimə olan səmimi ehtiramda və insana verilən müqəddəs dəyərdə qurulmalıdır. Yaralanan müəllimin tökülən qanı, savadlı sabahların üzərinə düşən ağır bir kölgədir və bu kölgəni yalnız cəza mexanizmləri ilə yox, şəfqət, empatiya və həqiqi idrakın gücü ilə yox etmək mümkündür. Müəllimin hədəf alındığı bir cəmiyyətdə gələcək öz parlaqlığını itirmiş sayılır. Bu hadisə hər bir valideyn, hər bir vətəndaş üçün sarsıdıcı bir oyanış nöqtəsi olmalı, məktəbləri yenidən barıtın yox, biliyin hakim olduğu müqəddəs sığınacaqlara çevirmək naminə hamımızı məsuliyyətə səsləməlidir. Çünki qələmin güllə qarşısında susduğu yerdə yalnız qaranlıq hökm sürür.
İlahə Allahverdiyeva
Sinif otağında əks-səda verən silah səsi, illərdir ruhlarda sükutla bəslənən qaranlığın, nəzarətsiz nifrətin və duyulmayan imdad çağırışlarının real həyatdakı acı təzahürüdür. Müəllim kürsüsünün hədəf taxtasına çevrildiyi bir mühitdə, gələcəyin memarı sayılan pedaqoqun qanı tökülürsə, bu, elmin və tərbiyənin zorakılıq qarşısında ağır yaralanması deməkdir. Şagirdin çantasında kitab əvəzinə ölüm saçan metalın yer alması, tərbiyə sistemimizdəki dərin qırılmaların, mənəvi dəyərlərin aşınmasının ən kəskin sübutudur. Biz gənclərə dünyanı fəth etməyin yollarını göstərərkən, öz qəlblərindəki qəzəbi necə cilovlayacaqlarını öyrətməyi unutmuşuq. Təbaşir tozunun barıt qoxusuna qarışdığı o otaq, hər birimiz üçün bir güzgüdür və biz o güzgüdə kollektiv laqeydliyimizin qanlı inikasını görürük. Təhlükəsizliyi yalnız dəmir qapılarda, metal axtaran cihazlarda və mühafizəçilərdə axtarmaq köklü bir xətadır. Əsl sipər uşağın qəlbində, müəllimə olan səmimi ehtiramda və insana verilən müqəddəs dəyərdə qurulmalıdır. Yaralanan müəllimin tökülən qanı, savadlı sabahların üzərinə düşən ağır bir kölgədir və bu kölgəni yalnız cəza mexanizmləri ilə yox, şəfqət, empatiya və həqiqi idrakın gücü ilə yox etmək mümkündür. Müəllimin hədəf alındığı bir cəmiyyətdə gələcək öz parlaqlığını itirmiş sayılır. Bu hadisə hər bir valideyn, hər bir vətəndaş üçün sarsıdıcı bir oyanış nöqtəsi olmalı, məktəbləri yenidən barıtın yox, biliyin hakim olduğu müqəddəs sığınacaqlara çevirmək naminə hamımızı məsuliyyətə səsləməlidir. Çünki qələmin güllə qarşısında susduğu yerdə yalnız qaranlıq hökm sürür.
İlahə Allahverdiyeva