ANA LAYLASI

Elə bil ki, tək qalmışam

Mən anasız, bir adada

Dostlar, deyin anatək pak

Varlıq varmı bu dünyada?!

Dünyasını dəyişəndə

Ana-ana deyənlərin

Dərd ömrünü atır oda!

Övlad üçün ən dəhşətli

Bir əzabdır ana dağı!

Övladlara kədər verər,

Anaların ayrılığı!

Sərkərdələr, dahilər də

Dağ üstünə dağ qoyan da

Qartal kimi göyə qalxıb

Göy üzündə uyuyan da,

Anaların laylasının

Atəşinə sığınıbdı.

Hərarətli dünyasının

Atəşiylə qızınıbdı.

Sanıbdır can dəyanəti

Dilinin xoş kəlməsini

Ürəyinə şərbət kimi

İçiribdir bal səsini.

Övlad kimi anaların

Borcundan yox çıxan, məncə!

Anasına görə oda

Yox özünü yaxan məncə!

Öz Sərəncam anam qəfil

Əzraillə döyüşəndə

Dünyasını dəyişəndə

İldırımtək başım üstə,

Çaxdı ana ayrılığı!

Varlığımı qızmar şişə

Taxdı ana ayrılığı!

Mənə baxdı yağı kimi,

Sinələrin dağı kimi

Ürəyimə ağı kimi

Axdı, ana ayrılığı!

Dayandım mən dərdlə qoşa,

Ömür yazım döndü qışa,

Sevincimi dərhal daşa,

Çaxdı ana ayrılığı!

Taqətimi kəsdi fələk,

Qan yelitək əsdi külək,

Ürəyimi məngənətək,

Sıxdı ana ayrılığı!

Andım şirin dillərini,

Öpdüm solğun güllərini

Vida çağı əllərimi

Sıxdı ana ayrılığı!

Köçən günün gecəsində

Onu gördüm mən yuxuda!

Od içində yanan ömrüm,

Sanki oldu şən, yuxuda!

Anam dedi: qanadlanıb

Əziz atan İlyasla, bil,

Gen səmada uçuram mən!

Gözlərindən yaş axıdan.

Səmanı da qucuram mən!

Biz səmada qərar tutub

Yurd salmışıq, bir bax, oğul!

Sanma heç də sən ananın.

Ayrılığın günah, oğul!

Rahat nəfəs alıb yaşa,

Qoy narahat olmayım mən!

Övladların, nəvələrin

Mən əvəzdən öp üzündən.

Elə et ki, süzülməsin

Həsrət yaşı qoy gözündən!

Dedim: ana, qardaşımı,

Əziz canım sirdaşımı.

Qarşıla, sil göz yaşımı,

Qucaqladım baş daşını.

Hamımızdan tez qovuşdu,

Nəm torpağa tez uyuşdu,

Səmalara nə tez uçdu,

Qəm-qüssədən tez sovuşdu.

Ruhu indi rahat oldu,

Qəlbi intizarla doldu,

Yaşıl budaq nə tez soldu?

Bu yol gedər-gəlməz yoldur.

Oyan, ana aç qolunu,

Namiq gəlib bağrına bas,

Gözləyirdin sən yolunu,

Saxlayırıq anasız, yas.

Ağdamında yaşasaydı,

Son qoyardı, göz yaşına

46 yaş nə yaşdır ki?

O, çatardı yüz yaşına.

Ana! Oğlun səninlədir,

Dinlə könül sözlərini,

Sən narahat olma daha,

Yığ yollardan gözlərini.

İlyas adın yaşadanın

Qeydinə qal, dərdinə yan,

Fikir etmə ayrılığa.

Ayrılıbdı bədəndən can.

Anam dedi:

Çətin olar bu qayıtma,

Yeməyini ye, soyutma!

Axı mənim əziz ruhum

İmkan verməz dərd çəkəsən!

Qoymaram ki, göz yaşınla

Ürəyində qəm əkəsən!

Ana, ana deyib, necə

Öz səsimə ayılanda,

Hiss etdim ki, gördüklərim

Bir gerçək yox, yuxu imiş.

Necə olub, köçən çağı

O, yuxuma gəlib girmiş!

Qəm oduna alışanda,

Səmalarda bunu bilmiş.

Yuxudakı sözlərini

Yada salıb az da olsa

Bir təsəlli tapa bildim!

Yaddaşıma həkk olunan.

Bu yuxunu tez söylədim

Ayılanda, doğmalara,

Dedim, Novruz! Anam mənə

Səmalardan əl eylədi.

Qucaqlayıb məni öpdü,

Dərddən yanan ürəyimə

Ürəyini qəm eylədi.

Anam dedi: qorxma, bala,

Mən uçuram səmalarda...

Səmada hey axtarıram,

Gecə-gündüz, mən canımı.

Rəbbim çəkib dərgahına,

Qəbul edib pak anamı…

Elə bil ki, ölmüş idim,

Mən dünyaya indi gəldim!

Ana! Mənim yuxumda da,

Öz dərdimi dərdin bildin.

Mən anamın həsrətin də,

Adı kimi pak tutacam!

Təkcə ana adın deyil,

Həsrətin də yaşadacam!

Həsrətini yara sanıb,

Həsrətimlə sağaldacam!

Nə qədər ki, Rauf sağdır

O müqəddəs varlığımı,

Əzizləyib hər ikisin,

Ata-ana ayrılığın.

Ürəyimdə yaşadacam!

Ürəyimdə yaşadacam!

Rauf İlyasoğlu

2005

скачать dle 10.6фильмы бесплатно
[xfvalue_video]